بهترين و زيباترين اشعار و قطعات فارسی
هر روز يک شعر زيبا The Best Persian Poems
نگارش در تاريخ یکشنبه بیست و سوم خرداد ۱۳۸۹ توسط وحید نهال پروری

 

 نگفتم بجز با خدایی که هست   

  

            از این درد بی انتهایی که هست. 

 

 

سلام

 

منّت خدای را عز و جل که طاعتش موجب قربت است و به شکر اندرش مزید نعمت...

 

خیلی ممنون که به این وبلاگ اومدید . . . 

امسال (خرداد 1389) بعد از روز تولدم، تصمیم گرفتم هر روز یک شعر یا

قطعه خوب را انتخاب و در وبلاگ بگذارم. امیدوارم قبل از رسیدن به خط

آخر بتونم در این وبلاگ به تعداد روزهای باقیمانده شعر نوشته باشم.

درضمن اگه از یک شاعر بطور پیوسته برای مدتی شعر گذاشته میشه

دلیلش اینه که نمی خواهم اشعار تکراری بگذارم و برای این منظور

بایستی از یک روند ثابت پیروی کنم. 

 

 

به مناسبت چهارمين سالگرد تاسيس وبلاگ و آغاز به فعاليت صفحه

فيسبوك، از اين به بعد تصميم گرفتم هر روز علاوه بر شعر روز كه به

ترتيب شماره و نظم قبلی گذاشته ميشه، يك شعر ديگه به عنوان

"شعر شانس روز" از شعرای ديگه بذارم تا وبلاگ از حالت تكرار شاعر

در بيايد. (ممنون از همه تون  - خرداد 93)

 

 


به مناسبت چهارمين سالگرد تاسيس وبلاگ "بهترين و زيباترين اشعار و

قطعات فارسی" و ارائه بيش از 1500 قطعه، پس از اين، شعر نو و

معاصر نيز به وبلاگ و پيج اضافه خواهد شد... بدين ترتيب هر روز يك شعر

به همان ترتيب وبلاگ و با شماره مربوطه و يك شعر به نام "شعر شانس

روز" و بدون شماره و ترتيب خاصی و نيز يك شعر معاصر و نو با ترتيب و

شماره گذاری M2 , M1 , ... افزوده خواهد شد.

 

                                                         (ممنون از حضورتون  - مرداد 93)

                                   

 

دوستهای خوبم نظر یادتون نره و

بازم به جزیره خودتون تشریف بیارید.

 

 

امیدوارم همیشه شاد و موفق باشید.

 

وحید

نگارش در تاريخ یکشنبه بیست و سوم خرداد ۱۳۸۹ توسط وحید نهال پروری

 

 حرفام رو ميشنوی، از لابه لای شعر، اينجوری بهتره

 

                                                                    . . . 

 

 

                           اين بيت آخره اما هميشه شعر، پايان قصه نيست . . .  

نگارش در تاريخ یکشنبه بیست و سوم خرداد ۱۳۸۹ توسط وحید نهال پروری
  "مختصری از شرح زندگانی حضرت لسان الغیب حافظ شیرازی"

 

 

خواجه شمس‌الدین محمد شیرازی متخلص به “حافظ”، غزلسرای بزرگ و از خداوندان شعر و ادب پارسی است. وی حدود سال ۷۲۶ هجری قمری در شیراز متولد شد. علوم و فنون را در محفل درس استاران زمان فراگرفت و در علوم ادبی عصر پایه‌ای رفیع یافت. خاصه در علوم فقهی و الهی غور و تأمل بسیار کرد و قرآن را با چهارده روایت مختلف از بر داشت. “گوته” دانشمند بزرگ و شاعر و سخنور مشهور آلمانی دیوان شرقی خود را به نام او و با کسب الهام از افکار وی تدوین کرد. دیوان اشعار او شامل غزلیات، چند قصیده، چند مثنوی، قطعات و رباعیات است. وی به سال ۷۹۲ هجری قمری در شیراز درگذشت. آرامگاه او در حافظیهٔ شیراز زیارتگاه صاحبنظران و عاشقان شعر و ادب پارسی است     

 

 

 

حکیم ابوالفتح عمربن ابراهیم الخیامی مشهور به “خیام” فیلسوف و ریاضیدان و منجم و شاعر ایرانی در سال ۴۳۹ هجری قمری در نیشابور زاده شد. وی در ترتیب رصد ملکشاهی و اصلاح تقویم جلالی همکاری داشت. وی اشعاری به زبان پارسی و تازی و کتابهایی نیز به هر دو زبان دارد. از آثار او در ریاضی و جبر و مقابله رساله فی شرح ما اشکل من مصادرات کتاب اقلیدس، رساله فی الاحتیال لمعرفه مقداری الذهب و الفضه فی جسم مرکب منهما، و لوازم الامکنه را می‌توان نام برد. وی به سال ۵۲۶ هجری قمری درگذشت. رباعیات او شهرت جهانی دارد.

 

 

 

مشرف الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. تخلص او “سعدی” است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. وی احتمالاً بین سالهای ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده است. در جوانی به مدرسهٔ نظامیهٔ بغداد رفت و به تحصیل ادب و تفسیر و فقه و کلام و حکمت پرداخت. سپس به شام و مراکش و حبشه و حجاز سفر کرد و پس از بازگشت به شیراز، به تألیف شاهکارهای خود دست یازید. وی در سال ۶۵۵ سعدی‌نامه یا بوستان را به نظم درآورد و در سال بعد (۶۵۶) گلستان را تألیف کرد. علاوه بر اینها قصاید، غزلیات، قطعات، ترجیع بند، رباعیات و مقالات و قصاید عربی نیز دارد که همه را در کلیات وی جمع کرده‌اند. وی بین سالهای ۶۹۰ تا ۶۹۴ هجری در شیراز درگذشت و در همانجا به خاک سپرده شد.

 

 

 

مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهان‌الدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او می‌توان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد.   

 

 

 

حکیم ابوالقاسم فردوسی توسی ، سخن‌سرای نامی ایران و سرایندهٔ شاهنامه حماسهٔ ملی ایرانیان. او را بزرگ‌ترین سرایندهٔ پارسی‌گو دانسته‌اند. نام و آوازه فردوسی در همه جای جهان شناخته شده و ستوده شده است. شاهنامهٔ فردوسی به بسیاری از زبان‌های زنده جهان برگردانده شده است. در ایران روز ۲۵ اردیبهشت به نام روز بزرگداشت فردوسی نامگذاری شده است.

 

 

 


حکیم ابومحمد الیاس بن یوسف بن زکی ابن مؤید نظامی شاعر معروف ایرانی در قرن ششم هجری قمری است. وی بین سالهای ۵۳۰ تا ۵۴۰ هجری قمری در شهر گنجه واقع در جمهوری آذربایجان کنونی متولد شد اما اصلیت عراقی داشته است. وی از فنون حکمت و علوم عقلی و نقلی و طب و ریاضی و موسیقی بهره‌ای کامل داشته و از علمای فلسفه و حکمت به شمار می‌آمده است. مهمترین اثر وی”پنج گنج” یا “خمسه” است. دیوان اشعار او مشتمل بر قصاید، غزلیات، قطعات و رباعیات است. وی بین سالهای ۵۹۹ تا ۶۰۲ هجری قمری وفات یافت.

 

 

 

فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.

 

"مختصری از شرح زندگانی استاد محمدحسین شهریار"

 

 

سید محمدحسین بهجت تبریزی متخلص به شهریار، شاعر پارسی‌گوی آذری‌زبان، در سال ۱۲۸۵ هجری شمسی در روستای خشکناب در بخش قره‌چمن آذربایجان متولد شد. او تحصیلات خود را در مدرسهٔ متحده و فیوضات و متوسطهٔ تبریز و دارالفنون تهران گذراند و وارد دانشکدهٔ طب شد. سرگذشت عشق آتشین و ناکام او که به ترک تحصیل وی از رشتهٔ پزشکی در سال آخر منجر شد، مسیر زندگی او را عوض کرد و تحولات درونی او را به اوج معنوی ویژه‌ای کشانید و به اشعارش شور و حالی دیگر بخشید. وی سرانجام پس از هشتاد و سه سال زندگی شاعرانهٔ پربار در ۲۷ شهریور ماه ۱۳۶۷ هجری شمسی درگذشت و بنا به وصیت خود در مقبرة الشعرای تبریز به خاک سپرده شد.

    

                                                                  (مرجع : وبلاگ شعر و شعرا)

برچسب‌ها: حافظ سعدی خیام مولوی فردوسی نظامی عطار مولانا, اسعد گرگانی اقبال بیدل, رهی معیری پروین, وحشی بافقی هاتف بهار صائب, شیخ بهایی رودکی خاقانی جامی
ادامه مطلب...
نگارش در تاريخ یکشنبه دوم فروردین ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
M230- فتنه ی چشم تو چندان ره بیداد گرفت

که شکیب دل من دامن فریاد گرفت

 

آن که آیینه ی صبح و قدح لاله شکست

خاک شب در دهن سوسن آزاد گرفت

 

آه از شوخی چشم تو، که خونریز فلک

دید این شیوه ی مردم کشی و یاد گرفت

 

منم و شمع دل سوخته، یارب مددی

که دگرباره شب آشفته شد و باد گرفت

 

شعرم از ناله ی عشاق غم انگیزتر است

داد از آن زخمه که دیگر ره بیداد گرفت

 

سایه! ماکشته ی عشقیم، که این شیرین کار

مصلحت را، مدد از تیشه ی فرهاد گرفت

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: هوشنگ ابتهاج, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ یکشنبه دوم فروردین ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری

عقل هم عشق است و از ذوق نگه بیگانه نیست

لیکن این بیچاره را آن جرأت رندانه نیست

 

گرچه می دانم خیال منزل ایجاد من است

در سفر از پا نشستن همت مردانه نیست

 

هر زمان یک تازه جولانگاه میخواهم ازو

تا جنون فرمای من گوید دگر ویرانه نیست

 

با چنین زور جنون پاس گریبان داشتم

در جنون از خود نرفتن کار هر دیوانه نیست

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ یکشنبه دوم فروردین ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
1743- ای دل، فلک سفله کجمدار است

                                       صد بیم خزانش بهر بهار است

                                                                       باغی که در آن آشیانه کردی

                                                                                                  منزلگه صیاد جانشکار است

                  از بدسری روزگار بی باک

                                  غمگین مشو ایدوست، روزگار است

                                                                       یغماگر افلاک، سخت بازوست

                                                                                               دردی کش ایام، هوشیار است

                   افسانهٔ نوشیروان و دارا

                                             ورد سحر قمری و هزار است

                                                                                ز ایوان مدائن هنوز پیدا

                                                                                               بس قصهٔ پنهان و آشکار است

           اورنگ شهی بین که پاسبانش

                                        زاغ و زغن و گور و سوسمار است

                                                                               بیغولهٔ غولان چرا بدینسان

                                                                                                   آن کاخ همایون زرنگار است

                  از نالهٔ نی قصه‌ای فراگیر

                                         بس نکته در آن ناله‌های زار است

                                                                                در موسم گل، ابر نوبهاری

                                                                                            بر سرو و گل و لاله اشکبار است

                   آورده ز فصل بهار پیغام

                                         این سبزه که بر طرف جویبار است

                                                                               در رهگذر سیل، خانه کردن

                                                                                               بیرون شدن از خط اعتبار است

                تعویذ بجوی از درستکاری

                                              اهریمن ایام نابکار است

                                                                           آشفته و مستیم و بر گذرگاه

                                                                                         سنگ و چه و دریا و کوهسار است

       دل گرسنه ماندست و روح ناهار

                                          تن را غم تدبیر احتکار است

                                                                        آن شحنه که کالا ربود دزد است

                                                                                         آن نور که کاشانه سوخت نار است

      خوش آنکه ز حصن جهان برونست

                                   شاد آنکه بچشم زمانه خوار است

                                                                             از قلهٔ این بیمناک کهسار

                                                                                              خونابه روان همچو آبشار است

             بار جسد از دوش جان فرو نه

                                                 آزاده روان تو زیر بار است

                                                                            این گوهر یکتای عالم افروز

                                                                                             در خاک بدینگونه خاکسار است

                    فردا ز تو ناید توان امروز

                                      رو کار کن اکنون که وقت کار است

                                                                             همت گهر وقت را ترازوست

                                                                                              طاعت شتر نفس را مهار است

              در دوک امل ریسمان نگردد

                                         آن پنبه که همسایهٔ شرار است

                                                                             کالا مبر ای سودگر بهمراه

                                                                                           کاین راه نه ایمن ز گیر و دار است

             ای روح سبک بر سپهر برپر

                                     کاین جسم گران عاقبت غبار است

                                                                      بس کن به فراز و نشیب جستن

                                                                                       این رسم و ره اسب بی فسار است

            طوطی نکند میل سوی مردار

                                          این عادت مرغان لاشخوار است

                                                                           هرچند که ماهر بود فسونگر

                                                                                            فرجام هلاکش ز نیش مار است

               عمر گذران را تبه مگردان

                                      بعد از تو مه و هفته بیشمار است

                                                                             زندانی وقت عزیز، ای دل

                                                                                                همواره در اندیشهٔ فرار است

          از جهل مسوزش بروز روشن

                                     ای بیخبر، این شمع شام تار است

                                                                         کفتار گرسنه چه میشناسد

                                                                                                     کهو بره پروار یا نزار است

         بیهوده مکوش ای طبیب دیگر

                                         بیمار تو در حال احتضار است

                                                                        باید که چراغی بدست گیرد

                                                                                        در نیمه‌شب آنکس که رهگذار است

         امسال چنان کن که سود یابی

                                           اندوهت اگر از زیان پار است

                                                                           آسایش صد سال زندگانی

                                                                                          خوشنودی روزی سه و چهار است

              بار و بنهٔ مردمی هنر شد

                                    بار تو گهی عیب و گاه عار است

                                                                       اندیشه کن از فقر و تنگدستی

                                                                                               ای آنکه فقیریت در جوار است

      گلچین مشو ایدوست کاندرین باغ

                                   یک غنچه جلیس هزار خار است

                                                                         بیچاره در افتد، زبون دهد جان

                                                                                         صیدی که در این دامگه دچار است

       بیش از همه با خویشتن کند بد

                                   آنکس که بدخلق خواستار است

                                                                           ای راهنورد ره حقیقت

                                                                                                هشدار که دیوت رکابدار است

       ای دوست، مجازات مستی شب

                                 هنگام سحر، سستی خمار است

                                                                   آنکس که از این چاه ژرف تیره

                                                                                      با سعی و عمل رست، رستگار است

            یک گوهر معنی ز کان حکمت

                                  در گوش، چو فرخنده گوشوار است

                                                                     هرجا که هنرمند رفت گو رو

                                                                                            گر کابل و گر چین و قندهار است

       فضل است که سرمایهٔ بزرگی است

                                      علم است که بنیاد افتخار است

                                                                         کس را نرساند چرا بمنزل

                                                                                                 گر توسن افلاک راهوار است

             یکدل نشود ای فقیه با کس

                                     آنرا که دل و دیده صد هزار است

                                                                    چون با دگران نیست سازگاریش

                                                                                            با تو مشو ایمن که سازگار است

          از ساحل تن گر کناره گیری

                                  سود تو درین بحر بی کنار است

                                                                        از بنده جز آلودگی چه خیزد

                                                                                                    پاکی صفت آفریدگار است

            از خون جگر، نافه پروراندن

                                          تنها هنر آهوی تتار است

                                                                     ز ابلیس ره خود مپرس گرچه

                                                                                                    بادیهٔ کعبه رهسپار است

                پیراهن یوسف چرا نیارند

                                        یعقوب بکنعان در انتظار است

                                                                  بیدار شو ای گوهری که انکشت

                                                                                                   در جایگاه در شاهوار است

                           گفتار تو همواره از تو، پروین

                                                             در صفحهٔ ایام یادگار است

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: پروین اعتصامی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ شنبه یکم فروردین ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
M229- بگذر شبی به خلوت این همنشین درد

تا شرح آن دهم که غمت با دلم چه کرد

 

خون می رود نهفته ازین زخم اندرون

ماندم خموش و آه که فریاد داشت درد

 

این طرفه بین که با همه سیل بلا که ریخت

داغ محبت تو به دل ها نگشت سرد

 

من بر نخیزم از سر راه وفای تو

از هستی ام اگر چه بر انگیختند گرد

 

روزی که جان فدا کنمت باورت شود

دردا که جز به مرگ نسنجند قدر مرد

 

ساقی بیار جام صبوحی که شب نماند

و آن لعل فام خنده زد از جام لاجورد

 

باز آید آن بهار و گل سرخ بشکفد

چندین مثال از نفس سرد و روی زرد

 

در کوی او که جز دل بیدار ره نیافت

کی می رسند خانه پرستان خوابگرد

 

خونی که ریخت از دل ما، سایه! حیف نیست

گر زین میانه آب خورد تیغ هم نبرد

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: هوشنگ ابتهاج, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ شنبه یکم فروردین ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری

نگر کز چشم شاهد چیست پیدا

رعایت کن لوازم را بدینجا

 

ز چشمش خاست بیماری و مستی

ز لعلش گشت پیدا عین هستی

 

ز چشم اوست دلها مست و مخمور

ز لعل اوست جانها جمله مستور

 

ز چشم او همه دلها جگرخوار

لب لعلش شفای جان بیمار

 

به چشمش گرچه عالم در نیاید

لبش هر ساعتی لطفی نماید

 

دمی از مردمی دلها نوازد

دمی بیچارگان را چاره سازد

 

به شوخی جان دمد در آب و در خاک

به دم دادن زند آتش بر افلاک

 

از او هر غمزه دام و دانه‌ای شد

وز او هر گوشه‌ای میخانه‌ای شد

 

ز غمزه می‌دهد هستی به غارت

به بوسه می‌کند بازش عمارت

 

ز چشمش خون ما در جوش دائم

ز لعلش جان ما مدهوش دائم

 

به غمزه چشم او دل می‌رباید

به عشوه لعل او جان می‌فزاید

 

چو از چشم و لبش جویی کناری

مر این گوید که نه آن گوید آری

 

ز غمزه عالمی را کار سازد

به بوسه هر زمان جان می‌نوازد

 

از او یک غمزه و جان دادن از ما

وز او یک بوسه و استادن از ما

 

ز «لمح بالبصر» شد حشر عالم

ز نفخ روح پیدا گشت آدم

 

چو از چشم و لبش اندیشه کردند

جهانی می‌پرستی پیشه کردند

 

نیاید در دو چشمش جمله هستی

در او چون آید آخر خواب و مستی

 

وجود ما همه مستی است یا خواب

چه نسبت خاک را با رب ارباب

 

خرد دارد از این صد گونه اشگفت

که «ولتصنع علی عینی» چرا گفت

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ شنبه یکم فروردین ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
1742- یکی پرسید از سقراط کز مردن چه خواندستی

                                                                  بگفت ای بیخبر، مرگ از چه نامی زندگانی را

                 اگر زین خاکدان پست روزی بر پری بینی

                                                                   که گردونها و گیتی‌هاست ملک آن جهانی را

                چراغ روشن جانرا مکن در حصن تن پنهان

                                                                          مپیچ اندر میان خرقه، این یاقوت کانی را

                مخسب آسوده ای برنا که اندر نوبت پیری

                                                                          به حسرت یاد خواهی کرد ایام جوانی را

              به چشم معرفت در راه بین آنگاه سالک شو

                                                                        که خواب آلوده نتوان یافت عمر جاودانی را

                     ز بس مدهوش افتادی تو در ویرانه گیتی

                                                                              بحیلت دیو برد این گنجهای رایگانی را

                   دلت هرگز نمیگشت این چنین آلوده و تیره

                                                                          اگر چشم تو میدانست شرط پاسبانی را

                         متاع راستی پیش آر و کالای نکوکاری

                                                                            من از هر کار بهتر دیدم این بازارگانی را

                     بهل صباغ گیتی را که در یک خم زند آخر

                                                                         سپید و زرد و مشکین و کبود و ارغوانی را

                      حقیقت را نخواهی دید جز با دیدهٔ معنی

                                                                            نخواهی یافتن در دفتر دیو این معانی را

                     بزرگانی که بر شالودهٔ جان ساختند ایوان

                                                                           خریداری نکردند این سرای استخوانی را

                    اگر صد قرن شاگردی کنی در مکتب گیتی

                                                                              نیاموزی ازین بی مهر درس مهربانی را

                  بمهمانخانهٔ آز و هوی جز لاشه چیزی نیست

                                                                               برای لاشخواران واگذار این میهمانی را

                    بسی پوسیده و ارزان گران بفروخت اهریمن

                                                                               دلیل بهتری نتوان شمردن هر گرانی را

                     ز شیطان بدگمان بودن نوید نیک فرجامیست

                                                                       چو خون در هر رگی باید دواند این بدگمانی را

                      نهفته نفس سوی مخزن هستی رهی دارد

                                                                              نهانی شحنه‌ای میباید این دزد نهانی را

                     چو دیوان هر نشان و نام میپرسند و میجویند

                                                                           همان بهتر که بگزینیم بی نام و نشانی را

                                      تمام کارهای ما نمیبودند بیهوده

                                                                                 اگر در کار می‌بستیم روزی کاردانی را

                  هزاران دانه افشاندیم و یک گل زانمیان نشکفت

                                                                                  بشورستان تبه کردیم رنج باغبانی را

                          بگرداندیم روی از نور و بنشستیم با ظلمت

                                                                                   رها کردیم باقی را و بگرفتیم فانی را

                                 شبان آز را با گلهٔ پرهیز انسی نیست

                                                                            بگرگی ناگهان خواهد بدل کردن شبانی را

                             همه باد بروت است اندرین طبع نکوهیده

                                                                               بسیلی سرخ کردستیم روی زعفرانی را

                                 بجای پرده تقوی که عیب جان بپوشاند

                                                                                ز جسم آویختیم این پرده‌های پرنیانی را

                                 چراغ آسمانی بود عقل اندر سر خاکی

                                                                                ز باد عجب کشتیم این چراغ آسمانی را

                                 بیفشاندیم جان! اما به قربانگاه خودبینی

                                                                     چه حاصل بود جز ننگ و فساد این جانفشانی را

                                     چرا بایست در هر پرتگه مرکب دوانیدن

                                                                          چه فرجامی است غیر از اوفتادن بدعنانی را

                              شراب گمرهی را میشکستیم ار خم و ساغر

                                                                               بپایان میرساندیم این خمار و سرگرانی را

                                        نشان پای روباه است اندر قلعهٔ امکان

                                                                                  بپر چون طائر دولت، رها کن ماکیانی را

                                تو گه سرگشتهٔ جهلی و گه گم گشتهٔ غفلت

                                                                        سر و سامان که خواهد داد این بی خانمانی را

                                  ز تیغ حرص، جان هر لحظه‌ای صد بار میمیرد

                                                                                تو علت گشته‌ای این مرگهای ناگهانی را

                                               رحیل کاروان وقت می‌بینند بیداران

                                                                                        برای خفتگان میزن درای کاروانی را

                         در آن دیوان که حق حاکم شد و دست و زبان شاهد

                                                                                         نخواهد بود بازار و بها چیره‌زبانی را

                                                 نباید تاخت بر بیچارگان روز توانائی

                                                                                         بخاطر داشت باید روزگار ناتوانی را

                                             تو نیز از قصه‌های روزگار باستان گردی

                                                                                   بخوان از بهر عبرت قصه‌های باستانی را

                                           پرند عمر یک ابریشم و صد ریسمان دارد

                                                                                           ز انده تار باید کرد پود شادمانی را

                                   یکی زین سفره نان خشک برد آن دیگری حلوا

                                                                                    قضا گوئی نمیدانست رسم میزبانی را

                                             معایب را نمیشوئی، مکارم را نمیجوئی

                                                                               فضیلت میشماری سرخوشی و کامرانی را

                                              مکن روشن‌روان را خیره انباز سیه‌رائی

                                                                              که نسبت نیست باتیره‌دلی روشن روانی را

                                         درافتادی چو با شمشیر نفس و در نیفتادی

                                                                                   بمیدانها توانی کار بست این پهلوانی را

                                           بباید کاشتن در باغ جان از هر گلی، پروین

                                                                                  بر این گلزار راهی نیست باد مهرگانی را

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: پروین اعتصامی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ جمعه بیست و نهم اسفند ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری
M228- شب آمد و دل تنگم هوای خانه گرفت

دوباره گریه ی بی طاقتم بهانه گرفت

 

شکیب درد خموشانه ام دوباره شکست

دوباره خرمن خاکسترم زبانه گرفت

 

نشاط زمزمه زاری شد و به شعر نشست

صدای خنده فغان گشت و در ترانه گرفت

 

زهی پسند کماندار فتنه کز بن تیر

نگاه کرد و دو چشم مرا نشانه گرفت

 

امید عافیتم بود روزگار نخواست

قرار عیش و امان داشتم زمانه گرفت

 

زهی بخیل ستمگر که هر چه داد به من

به تیغ باز ستاند و به تازیانه گرفت

 

چو دود بی سر و سامان شدم که برق بلا

به خرمنم زد و آتش در آشیانه گرفت

 

چه جای گل که درخت کهن ز ریشه بسوخت

ازین سموم نفس کش که در جوانه گرفت

 

دل گرفته ی من همچو ابر بارانی

گشایشی مگر از گریه ی شبانه گرفت

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: هوشنگ ابتهاج, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ جمعه بیست و نهم اسفند ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری

برون آمد چو صبح عالم افروز

بسان جوی شیر از چشمهٔ روز

 

به کوه انداختن فرزانه فرهاد

به کوه سنگ شد چون کوه پولاد

 

دل خارا به نیروئی همی کند

که در هر ضربتی جوئی همی کند

 

چو بر کارش فتادی چشم یارش

یکی را ده شدی نیروی کارش

 

به نظاره شدی گه گه پریروی

نشستی یک زمانی بر لب جوی

 

چو دیدی دستگاه کوه کن را

گزیدی پشت دست خویشتن را

 

امیدش را به وعده بند کردی

بدان وعده دلش خرسند کردی

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ جمعه بیست و نهم اسفند ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری
1741- رهائیت باید، رها کن جهانرا

                                     نگهدار ز آلودگی پاک جانرا

                                                                   بسر برشو این گنبد آبگون را

                                                                                            بهم بشکن این طبل خالی میانرا

 گذشتنگه است این سرای سپنجی

                                        برو باز جو دولت جاودانرا

                                                                  زهر باد، چون گرد منما بلندی

                                                                                        که پست است همت، بلند آسمانرا

         برود اندرون، خانه عاقل نسازد

                                  که ویران کند سیل آن خانمانرا

                                                                  چه آسان بدامت درافکند گیتی

                                                                                              چه ارزان گرفت از تو عمر گرانرا

         ترا پاسبان است چشم تو و من

                                همی خفته می‌بینم این پاسبانرا

                                                                    سمند تو زی پرتگاه از چه پوید

                                                                                               ببین تا بدست که دادی عنانرا

             ره و رسم بازارگانی چه دانی

                                     تو کز سود نشناختستی زیانرا

                                                                  یکی کشتی از دانش و عزم باید

                                                                                                 چنین بحر پر وحشت بیکرانرا

                  زمینت چو اژدر بناگه ببلعد

                                      تو باری غنیمت شمار این زمانرا

                                                                       فروغی ده این دیدهٔ کم ضیا را

                                                                                                      توانا کن این خاطر ناتوانرا

   تو ای سالیان خفته، بگشای چشمی

                                          تو ای گمشده، بازجو کاروانرا

                                                                       مفرسای با تیره‌رائی درون را

                                                                                                      میالای با ژاژخائی دهانرا

            ز خوان جهان هر که را یک نواله

                                               بدادند و آنگه ربودند خوانرا

                                                                 به بستان جان تا گلی هست، پروین

                                                                                             تو خود باغبانی کن این بوستانرا

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: پروین اعتصامی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ پنجشنبه بیست و هشتم اسفند ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری
M227- با من بی کس تنها شده، یارا تو بمان

همه رفتند ازین خانه، خدا را تو بمان 

 

من بی برگ خزان دیده، دگر رفتنی ام

تو همه بار و بری، تازه بهارا تو بمان

 

داغ و درد است همه نقش و نگار دل من

بنگر این نقش به خون شسته، نگارا تو بمان

 

زین بیابان گذری نیست سواران را، لیک

دل ما خوش به فریبی است، غبارا تو بمان

 

هر دم از حلقه ی عشاق، پریشانی رفت

به سر زلف بتان، سلسله دارا تو بمان

 

شهریارا تو بمان بر سر این خیل یتیم

پدرا، یارا، اندوهگسارا تو بمان

 

سایه در پای تو چون موج چه خوش زار گریست

که سر سبز تو خوش باشد، کنارا تو بمان

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: هوشنگ ابتهاج, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ پنجشنبه بیست و هشتم اسفند ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری

آخر شرمی بدار چند ازین بدخویی

چون تو من و من توام چند منی و تویی

 

گلشن گلخن شود چون به ستیزه کنند

در یک خانه دو تن دعوی کدبانویی

 

نایب عیسی شدی قبله یکی کن چنو

بر دل ترسا نگار رقم دویی و تویی

 

صدر زمانه تویی پس چو زمانه چرا

گه همه دردی کنی گاه همه دارویی

 

نازی در سر که چه یعنی من نیکوم

تا تو بدین سیرتی نه تو و نه نیکویی

 

یک دم و یک رنگ باش چون گهر آفتاب

چند چو چرخ کهن هر دم رسم دویی

 

روبه بازی مکن در صف عشاق از آنک

زشت بود پیش گرگ شیر کند آهویی

 

با رخ تو بیهدست بلعجبی چشم تو

با کف موسی کرا دست دهد جادویی

 

همره درد تو باد دولت بی‌دولتی

هم تک عشق تو باد نیروی بی‌نیرویی

 

جز ز تویی تو بگو چیست که ملک تو نیست

چشم بدت دور باد چشم بد بدبویی

 

لولو حسن ترا در ستد و داد عشق

به ز سنایی مباد خود بر تو لولویی

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ پنجشنبه بیست و هشتم اسفند ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری
1740- کار مده نفس تبه کار را

                                در صف گل جا مده این خار را

                                                                کشته نکودار که موش هوی

                                                                                               خورده بسی خوشه و خروار را

    چرخ و زمین بندهٔ تدبیر تست

                                    بنده مشو درهم و دینار را

                                                                     همسر پرهیز نگردد طمع

                                                                                                         با هنر انباز مکن عار را

      ای که شدی تاجر بازار وقت

                                      بنگر و بشناس خریدار را

                                                               چرخ بدانست که کار تو چیست

                                                                                                    دید چو در دست تو افزار را

        بار وبال است تن بی تمیز

                                  روح چرا می‌کشد این بار را

                                                                     کم دهدت گیتی بسیاردان

                                                                                                به که بسنجی کم و بسیار را

              تا نزند راهروی را بپای

                                         به که بکوبند سر مار را

                                                                 خیره نوشت آنچه نوشت اهرمن

                                                                                                   پاره کن این دفتر و طومار را

     هیچ خردمند نپرسد ز مست

                                        مصلحت مردم هشیار را

                                                                     روح گرفتار و بفکر فرار

                                                                                                   فکر همین است گرفتار را

               آینهٔ تست دل تابناک

                                         بستر از این آینه زنگار را

                                                           دزد بر این خانه از آنرو گذشت

                                                                                                    تا بشناسد در و دیوار را

      چرخ یکی دفتر کردارهاست

                                       پیشه مکن بیهده کردار را

                                                             دست هنر چید، نه دست هوس

                                                                                                 میوهٔ این شاخ نگونسار را

      رو گهری جوی که وقت فروش

                                            خیره کند مردم بازار را

                                                                در همه جا راه تو هموار نیست

                                                                                              مست مپوی این ره هموار را

                      

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: پروین اعتصامی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ چهارشنبه بیست و هفتم اسفند ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری
M226- امشب به قصه ی دل من گوش می کنی

فردا مرا چو قصه فراموش می کنی

 

این در همیشه در صدف روزگار نیست

می گویمت ولی توکجا گوش می کنی

 

دستم نمی رسد که در آغوش گیرمت

ای ماه با که دست در آغوش می کنی

 

در ساغر تو چیست که با جرعه ی نخست

هشیار و مست را همه مدهوش می کنی

 

می جوش می زند به دل خم بیا ببین

یادی اگر ز خون سیاووش می کنی

 

گر گوش می کنی سخنی خوش بگویمت

بهتر ز گوهری که تو در گوش می کنی

 

جام جهان ز خون دل عاشقان پر است

حرمت نگاه دار اگرش نوش می کنی

 

سایه چو شمع شعله در افکنده ای به جمع

زین داستان که با لب خاموش می کنی

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: هوشنگ ابتهاج, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ چهارشنبه بیست و هفتم اسفند ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری

باز از کنار شهر با نرمی گذر کرد

آن پیک مروارید بار نوبهاران

 با پنجه های نرم خود باران شبگیر

شست از رخ ناژوی پیر سالخورده

 رنگ درنگ روزگاران

آن یاس پیر خانه ی همسایه گل داد

 در کوچه ها فریاد زد آن کولی پیر

 ای پیوند دارم

 بوی بهاران

قزاقی و بابونه دارم

 بوی بهاران

 وان چرخ ریسک پیک و پیغام بهاران

 در آن سکوت منتظر آواز برداشت

 باغ از نفس های گل و از بوی باران

 بیدار شد چشمان ز خواب ناز برداشت

  خورشید صبح نرمتاب ماه اسفند

 تابید بر رویای دشت و کوهساران

می پرسم اینک زان ستک ترد بادام

وز تک برگ نورس این باغ بیدار

 کان سوی روزان سیاه مرگ ما نیز

 نقش امیدی از حیات دیگیر هست ؟

یا همچنان این خواب جاوید است و جاوید

 تا بی کران روزگاران ؟

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ چهارشنبه بیست و هفتم اسفند ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری
1739- ای دل عبث مخور غم دنیا را

                                             فکرت مکن نیامده فردا را

        کنج قفس چو نیک بیندیشی

                                      چون گلشن است مرغ شکیبا را

             بشکاف خاک را و ببین آنگه

                                                بی مهری زمانهٔ رسوا را

        این دشت، خوابگاه شهیدانست

                                            فرصت شمار وقت تماشا را

                از عمر رفته نیز شماری کن

                                        مشمار جدی و عقرب و جوزا را

               دور است کاروان سحر زینجا

                                           شمعی بباید این شب یلدا را

            در پرده صد هزار سیه کاریست

                                                این تند سیر گنبد خضرا را

           پیوند او مجوی که گم کرد است

                                                نوشیروان و هرمز و دارا را

                این جویبار خرد که می‌بینی

                                               از جای کنده صخرهٔ صما را

                   آرامشی ببخش توانی گر

                                                 این دردمند خاطر شیدا را

            افسون فسای افعی شهوت را

                                                  افسار بند مرکب سودا را

                   پیوند بایدت زدن ای عارف

                                               در باغ دهر حنظل و خرما را

                   زاتش بغیر آب فرو ننشاند

                                              سوز و گداز و تندی و گرما را

                  پنهان هرگز می‌نتوان کردن

                                                 از چشم عقل قصهٔ پیدا را

                          دیدار تیره‌روزی نابینا

                                              عبرت بس است مردم بینا را

         ای دوست، تا که دسترسی داری

                                                     حاجت بر آر اهل تمنا را

                  زیراک جستن دل مسکینان

                                             شایان سعادتی است توانا را

                 از بس بخفتی، این تن آلوده

                                                       آلود این روان مصفا را

            از رفعت از چه با تو سخن گویند

                                              نشناختی تو پستی و بالا را

                      مریم بسی بنام بود لکن

                                            رتبت یکی است مریم عذرا را

                   بشناس ایکه راهنوردستی

                                             پیش از روش، درازی و پهنا را

              خود رای می‌نباش که خودرایی

                                               راند از بهشت، آدم و حوا را

               پاکی گزین که راستی و پاکی

                                               بر چرخ بر فراشت مسیحا را

                   آنکس ببرد سود که بی انده

                                                      آماج گشت فتنهٔ دریا را

                         اول بدیده روشنئی آموز

                                               زان پس بپوی این ره ظلما را

                   پروانه پیش از آنکه بسوزندش

                                           خرمن بسوخت وحشت و پروا را

                   شیرینی آنکه خورد فزون از حد

                                             مستوجب است تلخی صفرا را

                         ای باغبان، سپاه خزان آمد

                                             بس دیر کشتی این گل رعنا را

                            بیمار مرد بسکه طبیب او

                                                       بیگاه کار بست مداوا را

                   علم است میوه، شاخهٔ هستی را

                                                فضل است پایه، مقصد والا را

                         نیکو نکوست، غازه و گلگونه

                                                         نبود ضرور چهرهٔ زیبا را

                                   عاقل بوعدهٔ برهٔ بریان

                                                     ندهد ز دست نزل مهنا را

                        ای نیک، با بدان منشین هرگز

                                             خوش نیست وصله جامهٔ دیبا را

                           گردی چو پاکباز، فلک بندد

                                                          بر گردن تو عقد ثریا را

                          صیاد را بگوی که پر مشکن

                                                     این صید تیره روز بی آوا را

                         ای آنکه راستی بمن آموزی

                                                خود در ره کج از چه نهی پا را

                       خون یتیم در کشی و خواهی

                                                   باغ بهشت و سایهٔ طوبی را

                        نیکی چه کرده‌ایم که تا روزی

                                                       نیکو دهند مزد عمل ما را

                         انباز ساختیم و شریکی چند

                                                              پروردگار صانع یکتا را

                                برداشتیم مهرهٔ رنگین را

                                                              بگذاشتیم لؤلؤ لالا را

                               آموزگار خلق شدیم اما

                                                         نشناختیم خود الف و با را

                      بت ساختیم در دل و خندیدیم

                                                       بر کیش بد، برهمن و بودا را

                       ای آنکه عزم جنگ یلان داری

                                                             اول بسنج قوت اعضا را

                         از خاک تیره لاله برون کردن

                                                          دشوار نیست ابر گهر زا را

                   ساحر، فسون و شعبده انگارد

                                                               نور تجلی و ید بیضا را

                               در دام روزگار ز یکدیگر

                                                      نتوان شناخت پشه و عنقا را

                         در یک ترازو از چه ره اندازد

                                                        گوهرشناس، گوهر و مینا را

                           هیزم هزار سال اگر سوزد

                                                           ندهد شمیم عود مطرا را

                   بر بوریا و دلق، کس ای مسکین

                                                       نفروختست اطلس و خارا را

                 ظلم است در یکی قفس افکندن

                                                        مردار خوار و مرغ شکرخا را

                        خون سر و شرار دل فرهاد

                                                             سوزد هنوز لالهٔ حمرا را

                         پروین، بروز حادثه و سختی

                                                             در کار بند صبر و مدارا را

   

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: پروین اعتصامی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ سه شنبه بیست و ششم اسفند ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری
M225- درین سرای بی کسی، کسی به در نمی زند

به دشت پر ملال ما پرنده پر نمی زند

 

یکی ز شب گرفتگان چراغ بر نمی کند

کسی به کوچه سار شب در سحر نمی زند

 

نشسته ام در انتظار این غبار بی سوار

دریغ کز شبی چنین سپیده سر نمی زند

 

گذر گهی ست پر ستم که اندر او به غیر غم

یکی صلای آشنا به رهگذر نمی زند

 

دل خراب من دگر خراب تر نمی شود

که خنجر غمت ازین خراب تر نمی زند

 

چه چشم پاسخ است ازین دریچه های بسته ات؟

برو که هیچ کس ندا به گوش کر نمی زند

 

نه سایه دارم و نه بر، بیفکنندم و سزاست

اگر نه بر درخت تر کسی تبر نمی زند

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: هوشنگ ابتهاج, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ سه شنبه بیست و ششم اسفند ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری

مرد شبگرد کوچه های دلم

همه دیدند مبتلای دلم

 

مثنوی های درد خواهد بود

حجم دیوان های های دلم

 

کفش هایی برای عرفان داشت

کوچه گرد خیال ، پای دلم

 

اضطرابی دوباره پنهان است

در تپشهای نا بجای دلم

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ سه شنبه بیست و ششم اسفند ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری
1738- سکندر که گنجینهٔ راز بود

                                 در گنج حکمت بدو باز بود

                                                         ز حکمت بسا گوهر شب‌فروز

                                                                                          کز او مانده پیداست بر روی روز

        بیا گوش را قائد هوش کن

                                  وز آن گوهر آویزهٔ گوش کن

                                                        چو داری دل و هوش حکمت گرو

                                                                                           بکش پنبه از گوش حکمت‌شنو!

       ارسطو کش استاد تعلیم بود

                                بدو نقد خود کرده تسلیم بود

                                                     بدو گفت روزی که: «این خرده‌جوی!

                                                                                          به دانش ز اقران خود برده گوی!

           ... شد اکنون یقینم درست

                           که این جامه بر قامت توست و چست

                                                                به تاج کیانی شوی سربلند

                                                                                            ز تخت جم و ملک او بهره‌مند»

         همی بود دایم به فرهنگ و رای

                                     به تعظیم استاد کوشش نمای

                                                            کسی گفت:«چونی چنین رنج‌بر

                                                                                            به تعظیم استاد بیش از پدر؟»

            بگفتا: «زد این نقش آب و گلم

                                          وز آن تربیت یافت جان و دلم

                                                                    از این شد تن من پذیرای جان

                                                                                                      وز آن آمدم زندهٔ جاودان

               از این بهر گفتن زبان‌ور شدم

                                       وز آن در سخن کان گوهر شدم

                                                                         از این پا گشادم ز قید عدم

                                                                                                 وز آن رو نهادم به ملک قدم»

        چه خوش گفت روزی که: «قول حکیم

                                                  بود آینه، پیش مردم کریم

                                                                           که بیند در او سیرت و خوی را

                                                                                                 بدان‌سان که در آینه، روی را

                  خرد را اثر در دل عاقلان

                                                 فزون باشد از تیغ بر جاهلان

                                                                                  بماند مدام آن اثر در ضمیر

                                                                                               شود این به یک چند درمان‌پذیر

            چو مجرم شود از گنه عذرخواه

                                             گنه‌دان تغافل ز عذر گناه!

                                                                      توان زندگان را فکندن ز پای

                                                                                               ولی کشته هرگز نخیزد ز جای

                   فراوان همی بخش و کم می‌شمار!

                                                            ز منت نهادن همی کن کنار!»

   

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: جامی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ دوشنبه بیست و پنجم اسفند ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری
M224- ای عشق همه بهانه از توست

من خامشم این ترانه از توست

 

آن بانگ بلند صبحگاهی

وین زمزمه ی شبانه از توست

 

من انده خویش را ندانم

این گریه ی بی بهانه از توست

 

ای آتش جان پاکبازان

در خرمن من زبانه از توست

 

افسون شده ی تو را زبان نیست

ور هست همه فسانه از توست

 

کشتی مرا چه بیم دریا؟

توفان ز تو و کرانه از توست

 

گر باده دهی و گرنه، غم نیست

مست از تو، شرابخانه از توست

 

می را چه اثر به پیش چشمت؟

کاین مستی شادمانه از توست

 

پیش تو چه توسنی کند عقل؟

رام است که تازیانه از توست

 

من می گذرم خموش و گمنام

آوازه ی جاودانه از توست

 

چون سایه مرا ز خاک برگیر

کاینجا سر و آستانه از توست

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: هوشنگ ابتهاج, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ دوشنبه بیست و پنجم اسفند ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری

راضی کنیم خاطر خود را به یاد تو

                                    ما را اگر ز کرده پشیمان نمی‌کنی

گویی که دشمن تو نی‌ام من بیا بگوی

                         دشمن چه می‌کند که تو ای جان نمی‌کنی

بی‌پرده کام غیر روا می‌کنی ولی

                                    جانم فدایت باد که پنهان نمی‌کنی

در سستی مبانی پیمان رود به کار

                              جهدی که در شکستن پیمان نمی‌کنی

شایستهٔ محبت اگر نیست دل بگوی

                                  این خانه را برای چه ویران نمی‌کنی

گر او وفا نمی‌کند ای مدعی تو نیز

                                        چیزی نثار مقدم جانان نمی‌کنی

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ دوشنبه بیست و پنجم اسفند ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری
1737- چنین است در سفرهای قدیم

                                      ز فیثاغرس آن الهی حکیم

                                                                که چون قفل درج سخن باز کرد

                                                                                                جهان را گهرریز ازین راز کرد

 که: «ای چون صدف جمله تن گشته گوش!

                                   گشا یک نفس گوش حکمت‌نیوش!

                                                                  چو گشتی شناسای یزدان پاک،

                                                                                       کسی گر نبشناسدت ز آن چه باک؟

        نگهدار خود را ز هر کار زشت!

                                          که نید ز پاکان نیکوسرشت

                                                               اگر لب گشایی، به حکمت گشای!

                                                                                            مشو همچو بی‌حکمتان ژاژخای!

        چو بندد شب تیره مشکین‌نقاب

                                  از آن پیش کافتی ز پا مست خواب،

                                                                             زمانی چراغ خرد برفروز!

                                                                                              ببین در فروغش عمل‌های روز!

      که روز تو در نیک و بد چون گذشت

                                     در اشغال روح و جسد چون گذشت

                                                                          کجا گامت از استقامت فتاد

                                                                                                    ز سر حد راه سلامت فتاد

            تلافی کن آن را به عجز و نیاز!

                                               به آمرزش از ایزد کارساز

                                                                    چو باشد دو صد حاجت‌ات با خدای،

                                                                                             بر ارباب حاجت مزن پشت پای!

                 درین پر دغا گنبد نیلگون

                                     چو خواهی کسی را کنی آزمون،

                                                                          مشو غرهٔ حسن گفتار او!

                                                                                             نظر کن که چون است کردار او!

       بسا کس که گفتار او دلکش است

                              ولی فعل و خوی‌اش همه ناخوش است

                                                                  مکن بیش دندان بر آن طعمه تیز!

                                                                                         که ناخورده یک لقمه، گویند: خیز!»

   

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: جامی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ یکشنبه بیست و چهارم اسفند ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری
M223- یاری کن ای نفس که درین گوشه ی قفس

بانگی بر آورم ز دل خسته ی یک نفس

 

تنگ غروب و هول بیابان و راه دور

نه پرتو ستاره و نه ناله ی جرس

 

خونابه گشت دیده ی کارون و زنده رود

ای پیک آشنا برس از ساحل ارس

 

صبر پیمبرانه ام آخر تمام شد

ای آیت امید به فریاد من برس

 

از بیم محتسب مشکن ساغر ای حریف

می خواره را دریغ بود خدمت عسس

 

جز مرگ دیگرم چه کس آید به پیشباز

رفتیم و همچنان نگران تو باز پس

 

ما را هوای چشمه ی خورشید در سر است

سهل است سایه گر برود سر در این هوس

 

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: هوشنگ ابتهاج, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ یکشنبه بیست و چهارم اسفند ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری

تا ذات نهاده در صفائیم همه

عین خرد و سفرهٔ ذاتیم همه

 

تا در صفتیم در مماتیم همه

چون رفت صفت عین حباتیم همه

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ یکشنبه بیست و چهارم اسفند ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری
1736- به بقراط شد علم طب آشکار

                                 به او گشت قانون آن استوار

                                                            ز هر تار حکمت که او تافته‌ست

                                                                                          دو صد خرقهٔ تن رفو یافته‌ست

        بنه گوش را دل به فهم سلیم!

                            بدان نکته‌هایی که گفت این حکیم!

                                                      چو خوش گفت کای مانده در تاب و پیچ!

                                                                                       قناعت کن از خوان گیتی به هیچ!

       کشش‌های حاجت ز خود دور کن!

                                    ز بی‌حاجتی سینه پر نور کن!

                                                               تهی‌دست با ایمنی خفته جفت،

                                                                                             به از مالداری که ایمن نخفت

             بود پیش دانای مشکل گشای

                               تو مهمان، جهان همچو مهمانسرای

                                                                   بخور هر چه پیشت نهد میزبان!

                                                                                         همه تن به شکرانه‌اش شو زبان!

              نبیند یکی حال، یزدان شناس

                                      که واجب نباشد بر آن‌اش سپاس

                                                               به هر لقمه زین خوان که دست آوری

                                                                                                تو را او خورد یا تو او را خوری

                  مبر چیزها را برون ز اعتدال!

                                                 مکن تارک طبع را پایمال!

                                                                       گر آبت زلال است و نقلت شکر،

                                                                                               به اندازه نوش و به اندازه خور!

                    فراش ار حریرست و همخوابه حور،

                                                         منه پای بیرون ز خیرالامور

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: جامی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ شنبه بیست و سوم اسفند ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری
M222- تا تو با منی زمانه با من است

بخت و کام جاودانه با من است

 

تو بهار دلکشی و من چو باغ

شور و شوق صد جوانه با من است

 

یاد دلنشینت ای امید جان

هر کجا روم روانه با من است

 

ناز نوشخند صبح اگر توراست

شور گریه ی شبانه با من است

 

برگ عیش و جام و چنگ اگرچه نیست

رقص و مستی و ترانه با من است

 

گفتمش مراد من به خنده گفت

لابه از تو و بهانه با من است

 

گفتمش من آن سمند سرکشم

خنده زد که تازیانه با من است

 

هر کسش گرفته دامن نیاز

ناز چشمش این میانه با من است

 

خواب نازت ای پری ز سر پرید

شب خوشت که شب فسانه با من است

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: هوشنگ ابتهاج, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ شنبه بیست و سوم اسفند ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری

گه ره دیر و گهی راه حرم می‌پویم

مقصدم دیر و حرم نیست تو را می‌جویم

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ شنبه بیست و سوم اسفند ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری
1735- زهی گنج حکمت که سقراط بود

                                     مبرا ز تفریط و افراط بود

                                                           شد از جودت فکر ظلمت‌زدای

                                                                                             همه نور حکمت ز سر تا به پای

              درین کار شاگرد بودش هزار

                                 فلاطون از آنها یکی در شمار

                                                       به حکمت چو در ثمین سفته است

                                                                                           به دانا فلاطون چنین گفته است:

               «بر آن دار همت ز آغاز کار،

                                  که گردی شناسای پروردگار!

                                                               ره مرد دانا یکی بیش نیست

                                                                                             بجز طبع نادان دو اندیش نیست

              نبینی درین شش در دیولاخ

                                  ز شادی دل شش نفر را فراخ

                                                               یکی آن حسدور به هر کشوری

                                                                                                  که رنجش بود راحت دیگری

        دوم کینه‌ورزی که از خلق زشت

                                 بود کینهٔ خلق‌اش اندر سرشت

                                                                        سوم نوتوانگر که بهر درم

                                                                                              بود روز و شب در دل او دو غم

      یکی آنکه: چون چیزی آرد به کف؟

                                        دوم آنکه: ناگه نگردد تلف!

                                                                  چهارم لئیمی که با گنج سیم

                                                                                            بود همچو نام زرش، دل دو نیم

                 بود پنجمین طالب پایه‌ای

                                   که در خورد آن نبودش مایه‌ای

                                                                      کند آرزوی مقامی بلند

                                                                                                 که نتواند آنجا فکندن کمند

         ششم از ادب خالی اندیشه‌ای

                                      که باشد حریف ادب‌پیشه‌ای

                                                                   زبان را چو داری به گفتن گرو،

                                                                                         ز هر سر، گشا گوش حکمت شنو!

           خدا یک زبان‌ات بداده، دو گوش

                                 که کم گوی یعنی وافزون نیوش!

                                                                  مکش زیر ران مرکب حرص و آز!

                                                                                                  ز گیتی به قدر کفایت بساز!

               بدین حال با حکمت‌اندوزی‌ات

                                      سلوک عمل گر شود روزی‌ات،

                                                                      بری گوی دولت ز هم‌پیشگان

                                                                                             شوی سرور حکمت‌اندیشگان»

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: جامی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ

اسلایدر