X
تبلیغات
بهترين و زيباترين اشعار و قطعات فارسی
بهترين و زيباترين اشعار و قطعات فارسی
هر روز يک شعر زيبا The Best Persian Poems
نگارش در تاريخ یکشنبه بیست و سوم خرداد 1389 توسط وحید نهال پروری

 

 نگفتم بجز با خدایی که هست   

  

            از این درد بی انتهایی که هست. 

 

 

سلام

خیلی ممنون که به این وبلاگ اومدید . . .

امسال (خرداد1389) بعد از روز تولدم، تصمیم گرفتم هر روز یک شعر یا

قطعه خوب را انتخاب و در وبلاگ بگذارم. امیدوارم قبل از رسیدن به خط آخر

بتونم در این وبلاگ به تعداد روزهای باقیمانده شعر نوشته باشم.

درضمن اگه از یک شاعر بطور پیوسته برای مدتی شعر گذاشته میشه

دلیلش اینه که نمی خواهم اشعار تکراری بگذارم و برای این منظور

بایستی از یک روند ثابت پیروی کنم.

 

دوستهای خوبم نظر یادتون نره و

بازم به جزیره خودتون تشریف بیارید.

 

 

امیدوارم همیشه شاد و موفق باشید.

وحید

نگارش در تاريخ یکشنبه بیست و سوم خرداد 1389 توسط وحید نهال پروری

 

 حرفام رو ميشنوي، از لابه لاي شعر، اينجوري بهتره

 

                                                                    . . . 

 

 

                           اين بيت آخره اما هميشه شعر، پايان قصه نيست . . .  

نگارش در تاريخ یکشنبه بیست و سوم خرداد 1389 توسط وحید نهال پروری
  "مختصری از شرح زندگانی حضرت لسان الغیب حافظ شیرازی"

خواجه شمس‌الدین محمد شیرازی متخلص به “حافظ”، غزلسرای بزرگ و از خداوندان شعر و ادب پارسی است. وی حدود سال ۷۲۶ هجری قمری در شیراز متولد شد. علوم و فنون را در محفل درس استاران زمان فراگرفت و در علوم ادبی عصر پایه‌ای رفیع یافت. خاصه در علوم فقهی و الهی غور و تأمل بسیار کرد و قرآن را با چهارده روایت مختلف از بر داشت. “گوته” دانشمند بزرگ و شاعر و سخنور مشهور آلمانی دیوان شرقی خود را به نام او و با کسب الهام از افکار وی تدوین کرد. دیوان اشعار او شامل غزلیات، چند قصیده، چند مثنوی، قطعات و رباعیات است. وی به سال ۷۹۲ هجری قمری در شیراز درگذشت. آرامگاه او در حافظیهٔ شیراز زیارتگاه صاحبنظران و عاشقان شعر و ادب پارسی است     

 

حکیم ابوالفتح عمربن ابراهیم الخیامی مشهور به “خیام” فیلسوف و ریاضیدان و منجم و شاعر ایرانی در سال ۴۳۹ هجری قمری در نیشابور زاده شد. وی در ترتیب رصد ملکشاهی و اصلاح تقویم جلالی همکاری داشت. وی اشعاری به زبان پارسی و تازی و کتابهایی نیز به هر دو زبان دارد. از آثار او در ریاضی و جبر و مقابله رساله فی شرح ما اشکل من مصادرات کتاب اقلیدس، رساله فی الاحتیال لمعرفه مقداری الذهب و الفضه فی جسم مرکب منهما، و لوازم الامکنه را می‌توان نام برد. وی به سال ۵۲۶ هجری قمری درگذشت. رباعیات او شهرت جهانی دارد.

 

مشرف الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. تخلص او “سعدی” است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. وی احتمالاً بین سالهای ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده است. در جوانی به مدرسهٔ نظامیهٔ بغداد رفت و به تحصیل ادب و تفسیر و فقه و کلام و حکمت پرداخت. سپس به شام و مراکش و حبشه و حجاز سفر کرد و پس از بازگشت به شیراز، به تألیف شاهکارهای خود دست یازید. وی در سال ۶۵۵ سعدی‌نامه یا بوستان را به نظم درآورد و در سال بعد (۶۵۶) گلستان را تألیف کرد. علاوه بر اینها قصاید، غزلیات، قطعات، ترجیع بند، رباعیات و مقالات و قصاید عربی نیز دارد که همه را در کلیات وی جمع کرده‌اند. وی بین سالهای ۶۹۰ تا ۶۹۴ هجری در شیراز درگذشت و در همانجا به خاک سپرده شد.

 

مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهان‌الدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او می‌توان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد.   

 

حکیم ابوالقاسم فردوسی توسی ، سخن‌سرای نامی ایران و سرایندهٔ شاهنامه حماسهٔ ملی ایرانیان. او را بزرگ‌ترین سرایندهٔ پارسی‌گو دانسته‌اند. نام و آوازه فردوسی در همه جای جهان شناخته شده و ستوده شده است. شاهنامهٔ فردوسی به بسیاری از زبان‌های زنده جهان برگردانده شده است. در ایران روز ۲۵ اردیبهشت به نام روز بزرگداشت فردوسی نامگذاری شده است.



حکیم ابومحمد الیاس بن یوسف بن زکی ابن مؤید نظامی شاعر معروف ایرانی در قرن ششم هجری قمری است. وی بین سالهای ۵۳۰ تا ۵۴۰ هجری قمری در شهر گنجه واقع در جمهوری آذربایجان کنونی متولد شد اما اصلیت عراقی داشته است. وی از فنون حکمت و علوم عقلی و نقلی و طب و ریاضی و موسیقی بهره‌ای کامل داشته و از علمای فلسفه و حکمت به شمار می‌آمده است. مهمترین اثر وی”پنج گنج” یا “خمسه” است. دیوان اشعار او مشتمل بر قصاید، غزلیات، قطعات و رباعیات است. وی بین سالهای ۵۹۹ تا ۶۰۲ هجری قمری وفات یافت.

 

فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.

 

"مختصری از شرح زندگانی استاد محمدحسین شهریار"

سید محمدحسین بهجت تبریزی متخلص به شهریار، شاعر پارسی‌گوی آذری‌زبان، در سال ۱۲۸۵ هجری شمسی در روستای خشکناب در بخش قره‌چمن آذربایجان متولد شد. او تحصیلات خود را در مدرسهٔ متحده و فیوضات و متوسطهٔ تبریز و دارالفنون تهران گذراند و وارد دانشکدهٔ طب شد. سرگذشت عشق آتشین و ناکام او که به ترک تحصیل وی از رشتهٔ پزشکی در سال آخر منجر شد، مسیر زندگی او را عوض کرد و تحولات درونی او را به اوج معنوی ویژه‌ای کشانید و به اشعارش شور و حالی دیگر بخشید. وی سرانجام پس از هشتاد و سه سال زندگی شاعرانهٔ پربار در ۲۷ شهریور ماه ۱۳۶۷ هجری شمسی درگذشت و بنا به وصیت خود در مقبرة الشعرای تبریز به خاک سپرده شد.

                                                                      (مرجع : وبلاگ شعر و شعرا)


برچسب‌ها: حافظ سعدی خیام مولوی فردوسی نظامی عطار مولانا , اسعد گرگانی اقبال بیدل, رهی معیری پروین, وحشی بافقی هاتف بهار صائب, شیخ بهایی رودکی خاقانی جامی
ادامه مطلب...
نگارش در تاريخ یکشنبه سی و یکم فروردین 1393 توسط وحید نهال پروری
۱۴۰۷- برگیر دل ز ملک جهان و جهان بگیر

                                      و آرام دل ز جان طلب و ترک جان بگیر

                                                           چون ما بترک گلشن و بستان گرفته‌ایم

                                                                                               گو باغبان بیا ودر بوستان بگیر

                پیر مغان گرت بخرابات ره دهد

                                        قربان او ز جان شو و کیش مغان بگیر

                                                                    از عقل پیر درگذر و جام می بخواه

                                                                                            وانگه بیا و دامن بخت جوان بگیر

اکنون که در چمن گل سوری عروس گشت

                                     از دست گلرخان می چون ارغوان بگیر

                                                                    گر وعده‌ات بملکت نوشیروان دهند

                                                                                       بگذر ز وعده و می نوشین روان بگیر

          یا چون میان یار ز هستی کنار کن

                                               یا ترک آن پریرخ لاغر میان بگیر

                                                                   ای ساربان چو طاقت ره رفتنم نماند

                                                                                         چون اشک من بیا و ره کاروان بگیر

                 خواجو اگر چنانکه جهانگیریت هواست

                                                  برگیر دل ز ملک جهان و جهان بگیر


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ شنبه سی ام فروردین 1393 توسط وحید نهال پروری
۱۴۰۶- فتاده‌ام من دیوانه در غم تو اسیر

                                 بیا و طره برافشان که بشکنم زنجیر

                                                              برآید از قلمم بوی مشک تاتاری

                                                                                      اگر بوصف خطت شمه‌ئی کنم تحریر

    چه خوابهای پریشان که دیده‌ام لیکن

                                      معبرم همه زلف تو می‌کند تعبیر

                                                      چنین که باز گرفتی زبان ز پرسش من

                                                                                      زبان خامه ازین دل شکسته باز مگیر

        اگر چنانکه توانی جدا شدن ز نظر

                               گمان مبر که توانی برون شدن ز ضمیر

                                                           ز بوستان نعیمم گزیر هست ولیک

                                                                                       ز دوستان قدیمم نه ممکنست گزیر

      حکایت دل از آن رو کنم بدیده سواد

                                    که درد عشق فزون آید از بیان دبیر

                                                           اگر به نامه کنم وصف آه و زاری دل

                                                                                              برآید از سر کلکم هزار نالهٔ زیر

                        کند شکایت هجر تو یک بیک خواجو

                                                         بخون دیدهٔ گرینده دمبدم تحریر


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ جمعه بیست و نهم فروردین 1393 توسط وحید نهال پروری
۱۴۰۵- بیار باده که شب ظلمتست و شاهد نور

                                 شراب کوثر و مجلس بهشت و ساقی حور

                                                                 کمینه خادمهٔ بزمگاه ماست نشاط

                                                                                     کهینه خادم خلوتسرای ماست سرور

                     معطرست دماغ معاشران ز بخار

                                              معنبرست مشام صبوحیان ز بخور

                                                                      ببند خادم ایوان در سراچه که ما

                                                                                   بدوست مشتغلیم و ز غیر دوست نفور

                  ز نور عشق برافروز شمع منظر دل

                                           به حکم آنکه مه از مهر می‌پذیرد نور

                                                              دلی که همدم مرغان لن ترانی نیست

                                                                                          کجا بگوش وی آید صفیر طایر طور

                      مرا ز میکده پرهیز کردن اولی تر

                                                که گفته‌اند بپرهیز به شود رنجور

                                                           ولی چنین که منم بیخود از شراب الست

                                                                                              بهوش باز نیایم مگر بروز نشور

                     ز شکر تو مرا صبر به که شیرینی

                                                   طبیب منع کند از طبیعت محرور

                                                                   ولی ز لعل تو صبرم خلاف امکانست

                                                                                    که می پرست نباشد ز جام باده صبور

                        فروغ چهره‌ات از تاب طره پنداری

                                                که آفتاب شود طالع از شب دیجور

                                                                    چه دور باشد ارت ذره ئی نباشد مهر

                                                                                         که ماه چارده دایم ز مهر باشد دور

              به روی همنفسی خوش بود نظر ور نی

                                               ز ناظری چه تمتع که نبودش منظور

                                                          ز جام عشق تو خواجو چنین که مست افتاد

                                                                                       بروز حشر سر از خاک برکند مخمور


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ پنجشنبه بیست و هشتم فروردین 1393 توسط وحید نهال پروری
۱۴۰۴- دوری از ما مکن ای چشم بد از روی تو دور

                                   زانکه جانی تو و از جان نتوان بود صبور

                                                                بی ترنج تو بود میوهٔ جنت همه نار

                                                                                         لیک با طلعت تو نار جهنم همه نور

                         بنده یاقوت ترا از بن دندان لؤلؤ

                                  در خط از سنبل مشکین سیاهت کافور

                                                            چشمت از دیدهٔ ما خون جگر می‌طلبد

                                                                               روشنست این که بجز باده نخواهد مخمور

      سلسبیلست می از دست تو در صحن چمن

                            خاصه اکنون که جان باغ بهشتست و تو حور

                                                                 خیز تا رخت تصوف بخرابات کشیم

                                                                                       که ز تسبیح ملولیم و ز سجاده نفور

                         از پی پرتو انوار تجلی جمال

                                     همچو موسی ارنی گوی رخ آریم بطور

                                                          هر که نوشید می بیخودی از جام الست

                                                                               مست و مدهوش سر از خاک برآرد بنشور

                چون مغان از تو بصد پایه فرا پیشترند

                                 تو بدین زهد چهل ساله چه باشی مغرور

                                                            ساقیا باده بگردان که بغایت حیف است

                                                                             ما بدینگونه ز می مست و می از ما مستور

                   حور با شاهد ما لاف لطافت می‌زد

                                            لیکن از منظر او معترف آمد بقصور

                                                                        بینم آیا که طبیبم بسر آید روزی

                                                                           من بر چشم خوشش مرده و چشمش رنجور

                             برو از منطق خواجو بشنو قصهٔ عشق

                                                         زانکه خوشتر بود از لهجهٔ داود زبور


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ چهارشنبه بیست و هفتم فروردین 1393 توسط وحید نهال پروری
۱۴۰۳- گر یار یار باشدت ای یار غم مخور

                                گنجت چو دست می‌دهد از مار غم مخور

                                                                        بر مقتضای قول حکیمان روزگار

                                                                                         اندک بنوش باده و بسیار غم مخور

              دستار صوفیانه و دلق مرقعت

                                          گر رهن شد بخانهٔ خمار غم مخور

                                                             کارت چو شد ز دست و تو انکار می‌کنی

                                                                                           اقرار کن برندی و زانکار غم مخور

چون دوست در نظر بود از دشمنت چه غم

                                  چون گل بدست باشدت از خار غم مخور

                                                                   با طلعت حبیب چه اندیشه از رقیب

                                                                                       چون یار حاضرست ز اغیار غم مخور

  گردرد دل دوا شود ای دوست شاد زی

                                        ور غمگسار غم بود ای یار غم مخور

                                                              چون زر به دست نیست ز طرار غم مدار

                                                                                 چون سر ز دست رفت ز دستار غم مخور

                    خواجو مدام جرعهٔ مستان عشق نوش

                                                      وز اعتراض مردم هشیار غم مخور


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ سه شنبه بیست و ششم فروردین 1393 توسط وحید نهال پروری

۱۴۰۲- ای دل ار سودای جانان داری از جان درگذر

                                                               ور دل از جان بر نمی‌گیری ز جانان درگذر

         در حقیقت کفر و ایمان جز حجاب راه نیست

                                                             عاشقی را پیشه کن وز کفر و ایمان درگذر

                    با سرشک ما حدیث لؤلؤ لالا مگوی

                                                                  چشم گوهر بار من بین و ز عمان درگذر

       گر صفای مروه خواهی خاک یثرب سرمه ساز

                                                                         ور هوای کعبه داری از بیابان درگذر

       حکم و حکمت هر دو با هم کی مسلم گرددت

                                                                    حکمت یونان طلب وز حکم یونان درگذر

                   تا ترا دیو و پری سر بر خط فرمان نهند

                                                                  همچو باد از خاتم و تخت سلیمان درگذر

          غرقه شو در نیستی گر عمر نوحت آرزوست

                                                                غوطه خور در موج خوناب و ز طوفان درگذر

                   تا مسخر گرددت ملک سکندر خضروار

                                                                    از سیاهی رخ متاب و زاب حیوان درگذر

                     بگذر از بخت جوان و دامن پیران بگیر

                                                                  دست بر زال زر افشان و ز دستان درگذر

          گر چو ذره وصل خورشید در فشانت هواست

                                                                   محو شو در مهر و از گردون گردان درگذر

                   زخم را مرهم شمار وطالب دارو مباش

                                                                       درد را از دست بگذار و ز درمان درگذر

                            تا ببینی آبروی یوسف کنعان ما

                                                                      رو علم بر مصر زن وز چاه کنعان درگذر

                   عارض گلرنگ او بین وز شقایق دم مزن

                                                                        سنبل سیراب او گیر و ز ریحان درگذر

                 گر بمعنی ملک درویشی مسخر کرده‌ئی

                                                                      از ره صورت برون آی و ز سلطان درگذر

                    تا بکی خواجو توان بودن بکرمان پای بند

                                                                        سر برآور همچو ایوب و ز کرمان درگذر


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ دوشنبه بیست و پنجم فروردین 1393 توسط وحید نهال پروری
۱۴۰۱- آشنای تو ز بیگانه و خویشش چه خبر

                                 و آنکه قربان رهت گشت ز کیشش چه خبر

                                                                 هدف ناوک چشم تو ز تیغش چه زیان

                                                                                 تشنهٔ چشمهٔ نوش تو ز نیشش چه خبر

      هر کرا شیر ز پیش آید و شمشیر از پس

                            چون بود کشتهٔ عشق از پس و پیشش چه خبر

                                                             گر چه هر دم بودم صبر کم و حسرت بیش

                                                                               مست پیمانه مهر از کم و بیشش چه خبر

        اگر از خویش نباشد خبرم نیست غریب

                               در جهان هر که غریبست ز خویشش چه خبر

                                                                      از دل ریشم اگر بی خبری معذوری

                                                                              کانکه مجروح نگشتست ز ریشش چه خبر

      تو چنین غافل و جان داده جهانی ز غمت

                                     گر چه قصاب ز جاندادن میشش چه خبر

                                                             چه دهد شرح غمت در شب حیرت خواجو

                                                                               شمع دلسوخته از آتش خویشش چه خبر


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ یکشنبه بیست و چهارم فروردین 1393 توسط وحید نهال پروری
۱۴۰۰- مائیم و عشق و کنج خرابات و روی یار

                                                                         ساقی ز جام لعل لبت باده‌ئی بیار

                            چون بر دوام دور زمان اعتماد نیست

                                                                         این پنج روز غایت مقصود دل شمار

                                     برخیز تا بعزم تفرج برون رویم

                                                                           زین تنگنای خانه بصحرای لاله زار

                                کز بوستان دمید چو بر خد دلبران

                                                                             برگ بنفشه برطرف سرو جویبار

                        بستان اگر چه جای نشاطست و خرمی

                                                                             خرم مشو درو که ز دوران روزگار

                              هر سنبلی ز زلف نگاریست لاله رخ

                                                                        هر لاله‌ای ز خون جوانیست شهریار

                              خواجو ز دور چرخ چوامروز فرصتست

                                                                              دریاب جام بادهٔ صافی و روی یار


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ شنبه بیست و سوم فروردین 1393 توسط وحید نهال پروری
۱۳۹۹- طره بفشان و مرا بیش پریشان مگذار

                                                  پرده بگشای و مرا بسته هجران مگذار

           ماه را از شکن سنبل شبگون بنمای

                                                     لاله را این همه در سایهٔ ریحان مگذار

       زلف مشکین که چنین برقدمت دارد سر

                                                بیش ازینش چو من خسته پریشان مگذار

       هر که از مهر تو چون ذره شود سرگردان

                                                 دورش از روی چو خورشید درفشان مگذار

          کام جانم ز نمکدان عقیقت شکریست

                                                        آخر این حسرتم اندر دل بریان مگذار

        من سرگشته چو سردر سر زلفت کردم

                                              دست من گیر و مرا بی سر و سامان مگذار

                منکه از پسته و بادام تو دورم باری

                                                     دست بیگانه بدان سیب زنخدان مگذار

                باغبان را اگر از غیرت بلبل خبرست

                                                             گو دگر باد صبا را بگلستان مگذار

              منکه با زلف چو چوگان تو گوئی نزدم

                                                    بیش ازین گوی دلم در خم چوگان مگذار

                خواجو ار خلوت دل منزل یارست ترا

                                                            عام را گرد سراپردهٔ سلطان مگذار


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ جمعه بیست و دوم فروردین 1393 توسط وحید نهال پروری
۱۳۹۸- برو ای خواجه و شه را بگدا باز گذار

                                مهربانی کن و مه را بسها باز گذار

                                                           تو که یک ذره نداری خبر از آتش مهر

                                                                                              ذره بی سر و پا را بهوا باز گذار

   چند چون مرغ کنی سوی گلستان پرواز

                                    راه آمد شد بستان بصبا باز گذار

                                                           من چو بی یار سر از پای نمی‌دانم باز

                                                                                        آن صنم را بمن بی سر و پا باز گذار

             ای مقیم در خلوتگه سلطان آخر

                                  منزل خویشتن امشب بگدا باز گذار

                                                               از گل و بلبل اگر برگ و نوا می‌طلبی

                                                                                      همچو نی درگذر از برگ و نوا باز گذار

        ز پی نافه چین گر بختا خواهی رفت

                                  چین گیسوی بتان گیر و خطا باز گذار

                                                                     عاشقانرا بجز از درد نباشد درمان

                                                                                          دردی درد بدست آر و دوا باز گذار

                گرت از ابر گهربار حیا می‌باشد

                                   خون ببار از مژهٔ چشم و حیا باز گذار

                                                              هر که از مروه صفا می‌طلبد گو به صبوح

                                                                                          بادهٔ صاف طلب دار و صفا باز گذار

                      چون دم از بحر زنم دیدهٔ خواجو گوید

                                                     که ازین پس سخن بحر بما باز گذار


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ پنجشنبه بیست و یکم فروردین 1393 توسط وحید نهال پروری
۱۳۹۷- ای پرده سرایان که درین پرده سرائید

                         از پرده برون شد دلم آخر بسرآئید

                                               یکدم بنشینید که آشوب جهانید

                                                               یکره بسرائید چو مرغ دو سرائید

                                                                                شکر ز لب لعل شکر بار ببارید

                                                                                        عنبر ز سر زلف سمن‌سای بسائید

          با من سخن از کعبه و بتخانه مگوئید

                     کز هر دو مرا مقصد و مقصود شمائید

                                              خیزید و سر از عالم توحید برآرید

                                                                  وز پردهٔ کثرت رخ وحدت بنمائید

                                                                           تا صورت جان در تتق عشق ببینید

                                                                                                   زنگ خرد از آینهٔ دل بزدائید

                تا خرقه بخون دل ساغر بنشوئید

                                 رندان خرابات مغان را بنشانید

                                        گر شاه سپهرید در این خانه که مائیم

                                                                   از خانه برآئید که همخانهٔ مائید

                                                                            گنجینهٔ حسنید که در عقل نگنجید

                                                                                        یا چشمهٔ جانید که در چشم نیائید

       هم ساغر و هم باده و هم باده گسارید

                              هم نغمه و هم پرده و هم پرده‌سرائید

                                                    هرگز نشوید از دل خواجو نفسی دور

                                                                    وین طرفه که معلوم ندارد که کجائید


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ چهارشنبه بیستم فروردین 1393 توسط وحید نهال پروری
۱۳۹۶- آن شکر لب که نباتش ز شکر می‌روید

                                               از سمن برگ رخش سنبل تر می‌روید

                           می‌رود آب گل از نسترنش می‌ریزد

                                                                          و ارغوان و گلش از راهگذر می‌روید

                                          بجز آن پسته دهن هیچ سهی سروی را

                                                                                       نار سیمین نشنیدم که ز بر می‌روید

  تا تو در چشم منی از لب سرچشمهٔ چشم

                                              لاله می‌چینم و در لحظه دگر می‌روید

                               فتنه دور قمر نزد خرد دانی چیست

                                                                   سبزهٔ خط تو کز طرف قمر می‌روید

                                                تیغ هجرم چه زنی کز دل ریشم هر دم

                                                                                       می‌دمد شاخ تبر خون و تبر می‌روید

          فصل نوروز چو در برگ سمن می‌نگرم

                                               بی گل روی تو خارم ز بصر می‌روید

                             هر زمانم که خط سبز توآید در چشم

                                                              سبزه بینم ز لب چشمه که برمی‌روید

                                            ای بسا برگ شقایق که دمادم در باغ

                                                                                     از سرشک من و خوناب جگر می‌روید

         ظاهر آنست که از خون دل فرهادست

                                 آن همه لاله که بر کوه و کمر می‌روید

                                                           اگر از چشم تو خواجو همه گوهر خیزد

                                                                                        از رخ زرد تو چونست که زر می‌روید


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ سه شنبه نوزدهم فروردین 1393 توسط وحید نهال پروری
۱۳۹۵- همچو شمعم بشبستان حرم یاد کنید

                                        یا چو مرغم بگلستان ارم یاد کنید

                                                              روز شادی همه کس یاد کند از یاران

                                                                                    یاری آنست که ما را شب غم یاد کنید

        گر چنانست که از دلشدگان می‌پرسید

                                     گاه گاهی ز من دلشده هم یاد کنید

                                                            چون شد اقطاع شما تختگه ملک وجود

                                                                                 کی از این کشته شمشیر عدم یاد کنید

         چشم دارم که من خستهٔ دلسوخته را

                                           به نم چشم گهربار قلم یاد کنید

                                                             هیچ نقصان نرسد در شرف و قدر شما

                                                                                    در چنین محنت و خواری اگرم یاد کنید

            چون من از پای فتادم نبود هیچ غریب

                                      گر من بی سر و پا را به قدم یاد کنید

                                                                در چمن چون قدح لاله عذاران طلبند

                                                                                       جام گیرید و ز عشرتگه جم یاد کنید

                ور در ایوان سلاطین ره قربت باشد

                                           ز مقیمان سر کوی ستم یاد کنید

                                                                       بلبل خستهٔ بی برگ و نوا را آخر

                                                                                            بنسیم گلی از باغ کرم یاد کنید

                                 سوخت در بادیه از حسرت آبی خواجو

                                                         زان جگر سوخته در بیت حرم یاد کنید


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ دوشنبه هجدهم فروردین 1393 توسط وحید نهال پروری
۱۳۹۴- سخن یار ز اغیار بباید پوشید

                                     قصهٔ مست ز هشیار بباید پوشید

                                                       خلعت عاشقی از عقل نهان باید داشت

                                                                                        کان قبائیست که ناچار بباید پوشید

 ذره چون لاف هواداری خورشید زند

                                      مهرش از سایهٔ دیوار بباید پوشید

                                                                        تا بخون جگر جام بیالایندش

                                                                                              جامهٔ کعبه ز خمار بباید پوشید

بوسه‌ئی خواستمش گفت بپوش از زلفم

                                     گنج اگر می‌بری از مار بباید پوشید

                                                           ضعفم از چشم تو زانروی نهان می‌دارد

                                                                                             که رخ مرده ز بیمار بباید پوشید

 تیغ مژگان چه کشی در نظر مردم چشم

                                     خنجر از مردم خونخوار بباید پوشید

                                                             چهرهٔ زرد من و روی خود از طره بپوش

                                                                                           که زر و سیم ز طرار بباید پوشید

       دیده بنگر که فرو خواند روان سر دلم

                                    گر چه دانست که اسرار بباید پوشید

                                                             نامهٔ دوست بدشمن چه نمائی خواجو

                                                                                               سخن یار از اغیار بباید پوشید


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ یکشنبه هفدهم فروردین 1393 توسط وحید نهال پروری
۱۳۹۳- آخر از سوز دل شبهای من یاد آورید

                             همچو شمعم در میان انجمن یاد آورید

                                                     صبحدم در پای گل چون با حریفان می‌خورید

                                                                                              بلبلان را بر فراز نارون یاد آورید

     در چمن چون مطرب از عشاق بنوازد نوا

                                      از نوای نغمهٔ مرغ چمن یاد آورید

                                                           جعد سنبل چون شکن گیرد ز باد صبحدم

                                                                                    از شکنج زلف آن پیمان شکن یاد آورید

          ابر نیسانی چو لؤلؤ بار گردد در چمن

                            ز آب چشمم همچو لؤلؤی عدن یاد آورید

                                                                 یوسف مصری گر از زندانیان پرسد خبر

                                                                                       از غم یعقوب در بیت الحزن یاد آورید

         گر به یثرب اتفاق افتد که روزی بگذرید

                                        ناله و آه اویس اندر قرن یاد آورید

                                                           دوستان هر دم که وصل دوستان حاصل کنید

                                                                                       از غم هجران بی پایان من یاد آورید

                   طوطی شکر شکن وقتی که آید در سخن

                                           ای بسا کز خواجوی شیرین سخن یاد آورید


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ شنبه شانزدهم فروردین 1393 توسط وحید نهال پروری
۱۳۹۲- به مهر روی تو در آفتاب نتوان دید

                                 ببوی زلف تودر مشک ناب نتوان دید

                                                    دو چشم مست تو دیشب بخواب می‌دیدم

                                                                                 ولی چه سود که آن جز بخواب نتوان دید

     اگر چه آب رخت عین آتشست ولیک

                                       فروغ آتش رویت در آب نتوان دید

                                                              چو ماه مهر فروزت به زیر سایهٔ شب

                                                                                   به هیچ روی مهی شب نقاب نتوان دید

          رخ تو در شکن زلف پرشکن دیدم

                                    اگر چه در شب تار آفتاب نتوان دید

                                                          خواص چشمهٔ نوشت که جوهر روحست

                                                                                         بیار باده که جز در شراب نتوان دید

                 دل شکستهٔ خواجو خراب گشت و وراست

                                             که گنج عشق تو جز در خراب نتوان دید


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ جمعه پانزدهم فروردین 1393 توسط وحید نهال پروری
۱۳۹۱- کدام دل که ز دوری به جان نمی‌آید

                                                        کدام جان که ز غم در فغان نمی‌آید

   سرشک من بکجا می‌رود که همچون آب

                                                            دو دیده ناز ده برهم روان نمی‌آید

     ز شوق عارض و رخسار او چنان مستم

                                                           که یادم از سمن و ارغوان نمی‌آید

     بسی شکایتم از سوز سینه در جانست

                                                                ولی ز آتش دل بر زبان نمی‌آید

       چنان سفینه صبرم شکست وآب گرفت

                                                           که هیچ تخته از آن بر کران نمی‌آید

        کسی که نام لبش می‌برد عجب دارم

                                                               که آب زندگیش در دهان نمی‌آید

           معبانئی که در آن صورت دلافروزست

                                                             ز من مپرس که آن در بیان نمی‌آید

       براستی قد سرو سهی خوشست ولیک

                                                           براستان که به چشمم چنان نمی‌آید

                نمی‌رود سخنی در میان او خواجو

                                                                  که از فضول کمر در میان نمی‌آید


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ پنجشنبه چهاردهم فروردین 1393 توسط وحید نهال پروری
۱۳۹۰- گوئی بت من چون ز شبستان بدر آید

                                     حوریست که از روضهٔ رضوان بدر آید

                                                                  دیگر متمایل نشود سرو خرامان

                                                                                      چون سرو من از خانه خرامان بدر آید

          هر صبحدم آن ترک پری رخ ز شبستان

                                  چون چشمهٔ خورشید درخشان بدر آید

                                                   آبیست که سرچشمه‌اش از آتش سینه‌ست

                                                                                          اشکم که ازین دیدهٔ گریان بدر آید

        تا کی کشم از سوز دل این آه جگر سوز

                                         هر چند که دود از دل بریان بدر آید

                                                     شرطست نه بر چشمه که بر چشم نشانند

                                                                                        مانند تو سروی که ز بستان بدر آید

           زینسان که دلم در رسن زلف تو آویخت

                                         باشد که از آن چاه ز نخدان بدر آید

                                                            گر نرگس خونخوار تو خون دل من ریخت

                                                                              شک نیست که بس فتنه ز مستان بدر آید

                آید همه شب زلف سیاه تو بخوابم

                                       تا خود چه ازین خواب پریشان بدر آید

                                                                        از کوی تو خواجو بجفا باز نگردد

                                                                                          بلبل چه کند گر ز گلستان بدر آید


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ چهارشنبه سیزدهم فروردین 1393 توسط وحید نهال پروری
۱۳۸۹- دلم بی وصل جانان جان نخواهد

                           که عاشق جان بی جانان نخواهد

                                                      دل دیوانگان عاقل نگردد

                                                                سر شوریدگان سامان نخواهد

                                                                                    روان جز لعل جان افزا نجوید

                                                                                             خضر جز چشمهٔ حیوان نخواهد

             طبیب عاشقان درمان نسازد

                                مریض عاشقی درمان نخواهد

                                              اگر صد روضه بر آدم کنی عرض

                                                                    برون از روضهٔ رضوان نخواهد

                                                                            ورش صد ابن یامین هست یعقوب

                                                                                                 بغیر از یوسف کنعان نخواهد

               اگر گویم خلاف عقل باشد

                             که مفلس ملکت خاقان نخواهد

                                                کجا خسرو لب شیرین نجوید

                                                                     چرا بلبل گل خندان نخواهد

                                                                                  دلم جز روی و موی گلعذاران

                                                                                                تماشای گل و ریحان نخواهد

                   بخواهد ریخت خونم مردم چشم

                                       بلی دهقان بجز باران نخواهد

                                                    از آن خواجو از این منزل سفر کرد

                                                                      که سلطانیه بی سلطان نخواهد


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ سه شنبه دوازدهم فروردین 1393 توسط وحید نهال پروری
۱۳۸۸- عجب از قافله دارم که بدر می‌نشود

                                       تا ز خون دل من مرحله تر می‌نشود

                                                                     خاطرم در پی او می‌رود از هر طرفی

                                                                                     گر چه از خاطر من هیچ بدر می‌نشود

   آنچنان در دل و چشمم متصور شده است

                                       کز برم رفت و هنوزم ز نظر می‌نشود

                                                                      دست دادیم ببند تو و تسلیم شدیم

                                                                               چاره‌ئی نیست چو دستم بتو در می‌نشود

         صید را قید چه حاجت که گرفتار غمت

                                        گر بتیغش بزنی جای دگر می‌نشود

                                                                          هر شب از ناله من مرغ بافغان آید

                                                                                    وین عجب‌تر که ترا هیچ خبر می‌نشود

              عاقبت در سر کار تو کنم جان عزیز

                                         چکنم بی تو مرا کار بسر می‌نشود

                                                                   روز عمرم ز پی وصل تو شب شد هیهات

                                                                              وین شب هجر تو گوئی که سحر می‌نشود

                    کاروان گر به سفر می‌رود از منزل دوست

                                                     دل برگشتهٔ خواجو بسفر می‌نشود


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ دوشنبه یازدهم فروردین 1393 توسط وحید نهال پروری
۱۳۸۷- گرمی خسرو و شیرین بشکر کم نشود

                                        شعف لیلی‌و مجنون بنظر کم نشود

                                                                   مهر چندانکه کشد تیغ و نماید حدت

                                                                                          ذره دلشده را آتش خور کم نشود

           صبح را چون نفس صدق زند باشه چرخ

                                         مهر خاطر بدم سرد سحر کم نشود

                                                                          کارم از قطع منازل نپذیرد نقصان

                                                                                        شرف و منزلت مه بسفر کم نشود

                  در چنان وقت که طوفان بلا برخیزد

                                               عزت نوح بخواری پسر کم نشود

                                                                        خصم بی آب اگر انکار کند طبع مرا

                                                                                          آب دریا به اراجیف شمر کم نشود

                جم اگر اهرمنی سنگ زند بر جامش

                                        قیمت لعل بدخشان به حجر کم نشود

                                                                           دیو اگر گردن طاعت ننهد انسانرا

                                                                                      همه دانند که تعظیم بشر کم نشود

                    کاه اگر کوه شود سر بفلک بر نزند

                                             ور سها کور شود نور قمر کم نشود

                                                                         دشمنم گر بگدازد ز حسد گو بگداز

                                                                                           جرم کفار بتعذیب سقر کم نشود

                  گر گیا خشک مزاجی کند و طعنه زند

                                                   باغ را رایحهٔ سنبل تر کم نشود

                                                                    چه غم از منقصت بی هنران زانکه بخبث

                                                                                          رفعت و رتبت ارباب هنر کم نشود

          گر چه هست اهل خرد را خطر از بی خردان

                                                    حدت خاطر دانا بخطر کم نشود

                                                                     سخنم را چه تفاوت کند از شورش خصم

                                                                                      که بشوب مگس نرخ شکر کم نشود

                جوهری را چه غم از طعنهٔ هر مشتریی

                                             که بدین قیمت یاقوت و گهر کم نشود

                                                                           مکن اندیشه ز ایذای حسودان خواجو

                                                                                      نطق عیسی بوجود دم خر کم نشود

                    سنگ بد گوهر اگر کاسهٔ زرین شکند

                                                   قیمت سنگ نیفزاید و زر کم نشود

                                                                           گفته‌اند این مثل و من دگرت می‌گویم

                                                                                         که به تقبیح نظر نور بصر کم نشود


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ یکشنبه دهم فروردین 1393 توسط وحید نهال پروری

۱۳۸۶-ای که هر دم عنبرت بر نسترن چنبر شود

                                    سنبل از گل برفکن تا خانه پر عنبر شود

                                                            از هزاران دل یکی را باشد استعداد عشق

                                                                                تا نگوئی درصدف هر قطره‌ئی گوهر شود

        هر کرا وجدی نباشد کی بغلتاند سماع

                                         آتشی باید که تا دودی بروزن برشود

                                                               چشم را در بند تا در دل نیاید غیر دوست

                                                                              گر در مسجد نبندی سگ بمسجد در شود

    از دو عالم دست کوته کن چو سرو آزاده‌وار

                                کانکه کوته دست باشد در جهان سرور شود

                                                              نور نبود هر درونی را که در وی مهر نیست

                                                                                 آتشی چون برفروزی خانه روشن‌تر شود

  مؤمنی کو دل بدست عشق بت روئی سپرد

                                             گر بکفر زلفش ایمان آورد کافر شود

                                                             می‌نویسم شعر بر طومار و می‌شویم باشک

                                                                                         برامید آنکه شعر سوزناکم تر شود

               همچو صبح ار صادقی خواجو مشو خالی ز مهر

                                                    کانکه روز مهر ورزیدست نیک اختر شود


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ شنبه نهم فروردین 1393 توسط وحید نهال پروری
۱۳۸۵- ترک تیرانداز من کز پیش لشکر می‌رود

                                                                   دلربا می‌آیدم در چشم و دلبر می‌رود

           بامدادان کان مه از خرگاه می‌آید برون

                                                               ز آتش رخسارش آب چشمهٔ خور می‌رود

      من بتلخی جان شیرین می‌دهم فرهادوار

                                                                     وز لب شیرین جانان آب شکر می‌رود

         آتشی در سینه دارم کز درون سوزناک

                                                          دمبدم چون شمع مجلس دودم از سر می‌رود

           گر بدامن اشک در پایم گهر ریزی کند

                                                                   جای آن باشد چرا کو بر سر زر می‌رود

            تیره می‌گردد سحرگه دیدهٔ سیارگان

                                                                 بسکه دود آه من در چشم اختر می‌رود

 می‌رود خونم ز چشم خونفشان تدبیر چیست

                                                               زانکه هر ساعت که می‌آید فزونتر می‌رود

          چنگ را بینم که هنگام صبوح از درد من

                                                             می‌کند فریاد و خون از چشم ساغر می‌رود

         ای بهشتی پیکر از فردوس می‌آئی مگر

                                                                        کز عقیق جانفزایت آب کوثر می‌رود

     گر دل و دین در سر زلف تو کردم دور نیست

                                                                      رختمؤمندر سر تشویش کافر می‌رود

       چون دبیر از حال خواجو می‌کند رمزی بیان

                                                               خون چشمم چون قلم بر روی دفتر می‌رود


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ جمعه هشتم فروردین 1393 توسط وحید نهال پروری
۱۳۸۴- مشنو که چراغ دل من روی تو نبود

                             یا میل من سوخته دل سوی تو نبود

                                                      مشنو که هر آنکس خبر از عالم جانست

                                                                                             آئینه جانش رخ دلجوری تو نبود

         مشنو که سر زلف عروسان بهاری

                                    آشفتهٔ آن سنبل گلبوی تو نبود

                                                                  مشنو که دل خستهٔ دیوانه ما را

                                                                                         شوریدگی از سلسلهٔ موی تو نبود

مشنو که گر آن طرهٔ زنگی وش هندوست

                                     ترک فلکی بندهٔ هندوی تو نبود

                                                          مشنو که چو در گوشهٔ محراب کنم روی

                                                                                      چشمم همه در گوشهٔ ابروی تو نبود

    مشنو که گر از هر دو جهان روی بتابم

                            مقصود من از هر دو جهان روی تو نبود

                                                              مشنو که شبی تا سحر از آتش سودا

                                                                                          منزلگه من خاک سر کوی تو نبود

                     مشنو که پریشانی و بیماری خواجو

                                                   از زلف کژ و غمزهٔ جادوی تو نبود


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ پنجشنبه هفتم فروردین 1393 توسط وحید نهال پروری
۱۳۸۳- وفات به بود آنرا که در وفای تو نبود

                              که مبتلا بود آنکس که مبتلای تو نبود

                                                           چو خاک می‌شوم آن به که خاکپای تو باشم

                                                                               که خاک بر سر آنکس که خاک پای تو نبود

         اسیر بند شود هر که بندهٔ تو نگردد

                         جفای خویش کشد هر که آشنای تو نبود

                                                                  ز دیده دست بشویم اگر نه روی تو بیند

                                                                                      ز سر طمع ببرم گر درو هوای تو نبود

     بر آتش افکنم آندل که در غم تو نسوزد

                              بباد بر دهم آن جان که از برای تو نبود

                                                                        بجز ثنای تو نبود همیشه ورد زبانم

                                                                                     که حرز بازوی جانم بجز دعای تو نبود

       بود بجای منت صد هزار دوست ولیکن

                            بدوستی که مرا هیچکس بجای تو نبود

                                                                        دلم وفای تو ورزد چرا که هیچ نیرزد

                                                                                 دلی که بستهٔ گیسوی دلگشای تو نبود

      گدای کوی تو بودن ز ملک روی زمین به

                          که سلطنت نکند هر که او گدای تو نبود

                                                                      چو سر ز خاک برآرند هرکس بامیدی

                                                                                           امید اهل مودت بجز لقای تو نبود

                              ترا به چشم تو بینم چرا که دیدهٔ خواجو

                                                  سزای دیدن روی طرب فزای تو نبود


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ چهارشنبه ششم فروردین 1393 توسط وحید نهال پروری
۱۳۸۲- بی گلبن وصلت بگلستان نتوان بود

                               بی شمع جمالت بشبستان نتوان بود

                                                            ای یار عزیز ار نبود طلعت یوسف

                                                                                          با مملکت مصر به زندان نتوان بود

  در ظلمت اگر صحبت خضرت ندهد دست

                                    موقوف لب چشمهٔ حیوان نتوان بود

                                                     دریاب که سیلاب سرشکم بشد از سر

                                                                                       پیوسته چنین غرقهٔ طوفان نتوان بود

              بی رایحهٔ زلف تودر فصل بهاران

                                         از باد هوا خادم ریحان نتوان بود

                                                             ور در سرآن زلف پریشان رودم دل

                                                                                         از بهر دل خسته پریشان نتوان بود

        خاموش نشاید شدن از نالهٔ شبگیر

                              زیرا که کم از مرغ خوش الحان نتوان بود

                                                       صوفی اگر از می نشکیبد چه توان کرد

                                                                                       با ساغر می منکر مستان نتوان بود

            تا خرقه بخون دل پیمانه نشوئی

                                       با پیر مغان بر سر پیمان نتوان بود

                                                          خواجو چه نشینی که گر ایوب صبوری

                                                                                    چندین همه در محنت کرمان نتوان بود

                            رو ساز سفر ساز که از آرزوی گنج

                                                       بی برگ درین منزل ویران نتوان بود


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ سه شنبه پنجم فروردین 1393 توسط وحید نهال پروری
۱۳۸۱- اگر دو چشم تو مست مدام خواهد بود

                                       خروش و مستی ما بر دوام خواهد بود

                                                            ز جام بادهٔ عشقت خمار ممکن نیست

                                                                                     که شراب اهل مودت مدام خواهد بود

              گمان برند کسانی که خام طبعانند

                                          که کار ما ز می پخته خام خواهد بود

                                                           شراب وطلعت حور از بهشت مطلوبست

                                                                                           وگرنه خلد ز بهر عوام خواهد بود

               بکنج میکده آن به که معتکف باشد

                                      کسی که ساکن بیت الحرام خواهد بود

                                                                      حلال زاده نیم گر بروی شاهد ما

                                                                                     شراب و نغمهٔ مطرب حرام خواهد بود

       بمجلسی که تو باشی ندیم خلوت خاص

                                                دریغ باشد اگر بار عام خواهد بود

                                                                           مرا که نام برآمد کنون ببدنامی

                                                                                 گمان مبر که غم از ننگ و نام خواهد بود

          کجا ز دست دهم جام می چو می‌دانم

                                          که دستگیر من خسته جام خواهد بود

                                                                        بیا که گر نبود شمع در شب دیجور

                                                                                         رخ چو ماه تو ما را تمام خواهد بود

        چو سرو میل چمن کن که صبحدم در باغ

                                              سماع بلبل شیرین کلام خواهد بود

                                                                             ورای قطع تعلق ز دوستان قدیم

                                                                                           عذاب روز قیامت کدام خواهد بود

         چه غم ز حربه و حرب عرب چو مجنون را

                                                  مقیم بر در لیلی مقام خواهد بود

                                                                   چنین که سر به غلامی نهاده‌ئی خواجو

                                                                                       برآستان تو سلطان غلام خواهد بود


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ

اسلایدر